şehri-i
diriliş
Sezai Karakoç’a
“Denizin kentini yaktım
Vızıldayıp duran kafamın ortasında
Denizin kentini yaktım
Hurma şırıltılarıyla”
kapı açılınca
uyku saatleri
gecenin
boşluğunda
asılır
beyinde
serimlik sorular
kalp kalbe
kaç
yıkımlı vakitler
daha
pişmanlıkla
seyr-ü
seferde
sararmış
tütün tadı elleri
aklına
düşen gece değil
bir kuşluk
vaktidir belki
belki de ayet
yeni bir
kıtada açan gül
omuzlarında
hayat
şavkı
kalbinde şehir
dirilişin
muştusu
Ey Üstat!